פילאזאפען! ווילט איהר, אין נאמען דער וויסענ־ שאפט, אבווישען דיעזע דרייא צייכען פון דער מצבה? יא, איהר קענט דאס נווי אבווישען פון דער מצבה, פון דעם שטוטען שטיין — איהר האט אבער קיין מאכט אבצוטעקען דיעזע ציילען פון הערצען!
אונשטערבליכקייט. . . אונשטערבליכקייט! איךוויל דיר ניט בענרייפען, אונשטערבליכקייט! דואצורייסט דעם שווארצען שלייער פון אונזער אייבי־גער נאכט, דוא ניסט אויס א שטראם ליכט אוןפארפוטע אויף אונזער היילינע איינבילדונג. . .איך וויל דיר ניט בענרייפען ווייל איך קען דירניט בענרייפען, אבער איך פיהל דיר, איך זעה דירשוועבען ארום טויטען־בעט, צווישען דיא פלעשע־לאך רפאות . . . איך זעה דיר צוקאפענס בייםלעצטען קרעכץ פון נוסם־דינע ליעבע, ווען דערטויט ניבט זיין לעצטען קלאפ מיט זיין שווארצעןפליגעל, און איך זעה דיר אויך שטייכלען אויףדער מצבה! אויך דאן ווען דער נאנצער פונדא־מענט פון דער וועלט וועט אמאל פערשווינדענאין דיא אייביגע שטיללקייט, אויך דאן ווען וואל־קענס און שפערן וועלען געבען איהר לעצטען זיפץ,און דיא ערשטע שרעקליכע טענער פון תהו־ובהוועלען אנציינען דיא לעצטע מינוט פון צייט, —אויך דאן זיסע אונשטערבליכקייט וועסטו שוועבענמאיעסטעטיש אויף נאטורס שטערבע־בעט, אונדיין יונענד וועט זיך ערשט אנפאנגען . . . אויךדאן ווען דיא ווילען פון מיליאנען פלאנעטען וועלעןאיינשטירצען מיט שטורעם, ווען דיא שטראהלעןוועלען זיך פערלעשען איינציגווייז, ווען דיא נאנצעליכט וועט זיך פערוואנדלען אין א וואלקען פייער,און דער לעצטע דונער פון צערשטערונג וועט מא־כען ציטערן דעם תהום — אויך דאן וועסטו ארום־שוועבען צווישען דיא שרעקליכע חורבות, און דואאלליין וועסט נאכגעהן נאטורס שטיללע לויה. . .אונשטערבליכקייט! איך קען דיר ניט בענרייפען —אבער איך פיהל דיר אין דער טיעפקייט פון מייןזעלעכע!
איך האב אמאל נעקענט א פאמיליע פון פינף פערזאן און זיי זיינען אלע געשטארבען, יעדער פון זיי ליענט פערזייט אויף איין אנדער ארט. . . זייא האבען זיך אלע ליעב געהאט אונטער איין דאך; וואו זייערע קברים זיינען הייטע צואווארפען צווישען בערג און טהאלקען, אויפ'ן בלוטיגען שלאכט־פעלד. אין דיא פערשאלטענע סיביר און אין בר זעם פון ים; דער פרוטער פאטער איז געפאהרען שטארבען דארטען ניט ווייט פון הר־הזיתים, וואו דיא נביאים שלאפען; דיא טוטער ליענט אויף א שטוטען בערגעל אין וויען, וואו זיא איז געפאה־רען צום דאקטאר. דער זון איז געפאללען אין סאנטיאנא און דער איידעם האט דעם לעצטען זיפץ געגעבען אין סיביר פאר א פאליטישען „פער־ברעכען־ דער שווארצער ים האט צוגענומען געבען אדעסטע דעם טהייערסטען שאטץ, און ער האלט נאך עד היום בעהאלטען דיעזען שאטץ אין זיין בוזים וויא געפאנגענע פערל. . . זאגט מיר אלזא פילאזאפען: האט איהר א הערץ צו זאגען, דאס דיעזע פינף פערזאנען זעהען זיך מעהר ניט?? איך האב שוין געוואנדערט צווישען דיא אור־אלטע קברים פון מצרים וואס זיינען 4 טויזענד יאהר אלט, און איך בין בלאס געווארען ווען איך האב געלעזען אויף זייערע מאנוטענטען וויא דער טויטער זאגט „צום וויעדערזעהען!“ מיין קאמעל האט שוין געטראטפעלט אין אפריקא אויף מענש־ליכע קערפערס וואס ענגלאנד'ס ברענעדע קאנא־נען האבען קאלט געמאכט! איך האב שוין גע־זעהן פעלדער פערזעהט מיט מענשליכע קנאכען, וואס טריקענען זיך פאר דער זון אויף דעם הייסען מדבר פון אפריקא, און זייערע איבערגעבליעבענע פאמיליעס האבען בלויז איין טרייסט: דיא זיסע האפגונג אין אונשטערבליכקייט! איך האב שוין געזעהען אין דער וועלט מצבות אויף וועלכע מען לעזט זאוואס: „היער רוהט אונזער בן־יהיד! זיי־נע פערטרויערטע עלטערן וואס פערבריינגען יעצט דעם טאג אין טרעהרען און דיא נאכט אין קרעכ־צען, האבען אויף דיעזען פלאטץ אנפערטריט זיי־ער איינציגען אוצר און זייער לעצטע האפגונג...“